język polski

język polski (Polnisch)Bearbeiten

Substantiv, m, WortverbindungBearbeiten

Singular Plural
Nominativ język polski
Genitiv języka polskiego
Dativ językowi polskiemu
Akkusativ język polski
Instrumental językiem polskim
Lokativ języku polskim
Vokativ języku polski

Worttrennung:

ję·zyk pol·ski, kein Plural

Aussprache:

IPA: [ˈjɛw̃zɨk ˈpɔlski], kein Plural
Hörbeispiele:   język polski (Info), kein Plural

Bedeutungen:

[1] Sprachwissenschaft: Polnisch

Herkunft:

Wortverbindung aus dem Substantiv język → pl „die Sprache“ und dem Adjektiv polski → pl „Polnisch“ in KNG-Kongruenz

Synonyme:

[1] polski, polszczyzna

Gegenwörter:

[1] język kaszubski, język połabski

Oberbegriffe:

[1] język lechicki, język zachodniosłowiański, język słowiański, język indoeuropejski

Beispiele:

[1] Uczę się języka polskiego.
Ich lerne Polnisch.
[1] Język polski jest językiem urzędowym Polski.
Polnisch ist die Amtssprache Polens.

Charakteristische Wortkombinationen:

[1] Polska (Rzeczpospolita Polska)

ÜbersetzungenBearbeiten

[1] Polnischer Wikipedia-Artikel „język polski
[1] PONS Polnisch-Deutsch, Stichwort: „język+polski
[1] Słownik Języka Polskiego – PWN: „język+polski