Flexion:kalla

Konjugation von isländisch kallaBearbeiten

Aktiv
Infinitiv Präsens: að kalla
Infinitiv Perfekt: að hafa kallað
Infinitiv Futur: að munu kalla
Infinitiv Konditional I: að mundu kalla
Infinitiv Konditional II: að mundu hafa kallað
Partizip Präsens: kallandi
Partizip Perfekt: kallað
Indikativ Konjunktiv Imperativ
Präsens
ég kalla
þú kallar
hann, hún, það kallar
við köllum
þið kallið
þeir, þær, þau kalla
ég kalli
þú kallir
hann, hún, það kalli
við köllum
þið kallið
þeir, þær, þau kalli
 
kallaðu
 
köllum við
kallið þið, kalliði
 
Imperfekt
ég kallaði
þú kallaðir
hann, hún, það kallaði
við kölluðum
þið kölluðuð
þeir, þær, þau kölluðu
ég kallaði
þú kallaðir
hann, hún, það kallaði
við kölluðum
þið kölluðuð
þeir, þær, þau kölluðu
Perfekt
ég hef kallað
þú hefur kallað
hann, hún, það hefur kallað
við höfum kallað
þið hafið kallað
þeir, þær, þau hafa kallað
ég hafi kallað
þú hafir kallað
hann, hún, það hafi kallað
við höfum kallað
þið hafið kallað
þeir, þær, þau hafi kallað
Plusquamperfekt
ég hafði kallað
þú hafðir kallað
hann, hún, það hafði kallað
við höfðum kallað
þið höfðuð kallað
þeir, þær, þau höfðu kallað
ég hefði kallað
þú hefðir kallað
hann, hún, það hefði kallað
við hefðum kallað
þið hefðuð kallað
þeir, þær, þau hefðu kallað
Futur I
ég mun kalla
þú munt kalla
hann, hún, það mun kalla
við munum kalla
þið munuð kalla
þeir, þær, þau munu kalla
ég muni kalla
þú munir kalla
hann, hún, það muni kalla
við munum kalla
þið munið kalla
þeir, þær, þau muni kalla
Futur II
ég mun hafa kallað
þú munt hafa kallað
hann, hún, það mun hafa kallað
við munum hafa kallað
þið munuð hafa kallað
þeir, þær, þau munu hafa kallað
ég muni hafa kallað
þú munir hafa kallað
hann, hún, það muni hafa kallað
við munum hafa kallað
þið munið hafa kallað
þeir, þær, þau muni hafa kallað
Konditional I
ég mundi kalla
þú mundir kalla
hann, hún, það mundi kalla
við mundum kalla
þið munduð kalla
þeir, þær, þau mundu kalla
Konditional II
ég mundi hafa kallað
þú mundir hafa kallað
hann, hún, það mundi hafa kallað
við mundum hafa kallað
þið munduð hafa kallað
þeir, þær, þau mundu hafa kallað
Medium
Infinitiv Präsens: að kallast
Infinitiv Perfekt: að hafa kallast
Infinitiv Futur I: að munu kallast
Infinitiv Futur II: að munu hafa kallast
Partizip Perfekt: kallast
Indikativ Konjunktiv Imperativ
Präsens
ég kallast
þú kallast
hann, hún, það kallast
við köllumst
þið kallist
þeir, þær, þau kallast
ég kallist
þú kallist
hann, hún, það kallist
við köllumst
þið kallist
þeir, þær, þau kallist
 
kallastu
 
köllumst við
kallist
 
Imperfekt
ég kallaðist
þú kallaðist
hann, hún, það kallaðist
við kölluðumst
þið kölluðust
þeir, þær, þau kölluðust
ég kallaðist
þú kallaðist
hann, hún, það kallaðist
við kölluðumst
þið kölluðust
þeir, þær, þau kölluðust
Perfekt
ég hef kallast
þú hefur kallast
hann, hún, það hefur kallast
við höfum kallast
þið hafið kallast
þeir, þær, þau hafa kallast
ég hafi kallast
þú hafir kallast
hann, hún, það hafi kallast
við höfum kallast
þið hafið kallast
þeir, þær, þau hafi kallast
Plusquamperfekt
ég hafði kallast
þú hafðir kallast
hann, hún, það hafði kallast
við höfðum kallast
þið höfðuð kallast
þeir, þær, þau höfðu kallast
ég hefði kallast
þú hefðir kallast
hann, hún, það hefði kallast
við hefðum kallast
þið hefðuð kallast
þeir, þær, þau hefðu kallast
Futur I
ég mun kallast
þú munt kallast
hann, hún, það mun kallast
við munum kallast
þið munuð kallast
þeir, þær, þau munu kallast
ég muni kallast
þú munir kallast
hann, hún, það muni kallast
við munum kallast
þið munið kallast
þeir, þær, þau muni kallast
Futur II
ég mun hafa kallast
þú munt hafa kallast
hann, hún, það mun hafa kallast
við munum hafa kallast
þið munuð hafa kallast
þeir, þær, þau munu hafa kallast
ég muni hafa kallast
þú munir hafa kallast
hann, hún, það muni hafa kallast
við munum hafa kallast
þið munið hafa kallast
þeir, þær, þau muni hafa kallast
Konditional I
ég mundi kallast
þú mundir kallast
hann, hún, það mundi kallast
við mundum kallast
þið munduð kallast
þeir, þær, þau mundu kallast
Konditional II
ég mundi hafa kallast
þú mundir hafa kallast
hann, hún, það mundi hafa kallast
við mundum hafa kallast
þið munduð hafa kallast
þeir, þær, þau mundu hafa kallast
Passiv
Infinitiv Präsens: að vera kallaður
Infinitiv Perfekt: að hafa verið kallaður
Infinitiv Futur: að munu vera kallaður
Infinitiv Konditional I: að mundu vera kallaður
Infinitiv Konditional II: að mundu hafa verið kallaður
Partizip Präsens: verandi kallaður
Partizip Perfekt: hafandi verið kallaður
Indikativ Konjunktiv Imperativ
Präsens
ég er kallaður
þú ert kallaður
hann, hún, það er kallaður
við erum kallaðir
þið eruð kallaðir
þeir, þær, þau eru kallaðir
ég sé kallaður
þú sért kallaður
hann, hún, það sé kallaður
við séum kallaðir
þið séuð kallaðir
þeir, þær, þau séu kallaðir
 
vertu kallaður
 
 
 
 
Imperfekt
ég var kallaður
þú varst kallaður
hann, hún, það var kallaður
við vorum kallaðir
þið voruð kallaðir
þeir, þær, þau voru kallaðir
ég væri kallaður
þú værir kallaður
hann, hún, það væri kallaður
við værum kallaðir
þið væruð kallaðir
þeir, þær, þau væru kallaðir
Perfekt
ég hef verið kallaður
þú hefur verið kallaður
hann, hún, það hefur verið kallaður
við höfum verið kallaðir
þið hafið verið kallaðir
þeir, þær, þau hafa verið kallaðir
ég hafi verið kallaður
þú hafir verið kallaður
hann, hún, það hafi verið kallaður
við höfum verið kallaðir
þið hafið verið kallaðir
þeir, þær, þau hafi verið kallaðir
Plusquamperfekt
ég hafði verið kallaður
þú hafðir verið kallaður
hann, hún, það hafði verið kallaður
við höfðum verið kallaðir
þið höfðuð verið kallaðir
þeir, þær, þau höfðu verið kallaðir
ég hefði verið kallaður
þú hefðir verið kallaður
hann, hún, það hefði verið kallaður
við hefðum verið kallaður
þið hefðuð verið kallaðir
þeir, þær, þau hefðu verið kallaðir
Futur I
ég mun vera kallaður
þú munt vera kallaður
hann, hún, það mun vera kallaður
við munum vera kallaðir
þið munuð vera kallaðir
þeir, þær, þau munu vera kallaðir
ég muni vera kallaður
þú munir vera kallaður
hann, hún, það muni vera kallaður
við munum vera kallaðir
þið munið vera kallaðir
þeir, þær, þau muni vera kallaðir
Futur II
ég mun hafa verið kallaður
þú munt hafa verið kallaður
hann, hún, það mun hafa verið kallaður
við munum hafa verið kallaðir
þið munuð hafa verið kallaðir
þeir, þær, þau munu hafa verið kallaðir
ég muni hafa verið kallaður
þú munir hafa verið kallaður
hann, hún, það muni hafa verið kallaður
við munum hafa verið kallaðir
þið munið hafa verið kallaðir
þeir, þær, þau muni hafa verið kallaðir
Konditional I
ég mundi vera kallaður
þú mundir vera kallaður
hann, hún, það mundi vera kallaður
við mundum vera kallaðir
þið munduð vera kallaðir
þeir, þær, þau mundu vera kallaðir
Konditional II
ég mundi hafa verið kallaður
þú mundir hafa verið kallaður
hann, hún, það mundi hafa verið kallaður
við mundum hafa verið kallaðir
þið munduð hafa verið kallaðir
þeir, þær, þau mundu hafa verið kallaðir
Flexion des Partizips Perfekt
Starke Beugung
Singular Plural
Maskulinum Femininum Neutrum Maskulinum Femininum Neutrum
Nominativ kallaður kölluð kallað kallaðir kallaðar kölluð
Akkusativ kallaðan kallaða kallað kallaða kallaðar kölluð
Dativ kölluðum kallaðri kölluðu kölluðum kölluðum kölluðum
Genitiv kallaðs kallaðrar kallaðs kallaðra kallaðra kallaðra
Schwache Beugung
Singular Plural
Maskulinum Femininum Neutrum Maskulinum Femininum Neutrum
Nominativ kallaði kallaða kallaða kölluðu kölluðu kölluðu
Akkusativ kallaða kölluðu kallaða kölluðu kölluðu kölluðu
Dativ kallaða kölluðu kallaða kölluðu kölluðu kölluðu
Genitiv kallaða kölluðu kallaða kölluðu kölluðu kölluðu